DZIEWCZYNA
DZWONI
Osoba, do której dzwonisz, jest niedostępna...
Proszę, odbierz.
Będę miał telefon jeszcze trzy dni.
Chcę usłyszeć twój głos,
przeprosić cię...
Powiedzieć, że tęsknię.
Nie odbiera?
Ji-ho jest normalna, co?
W przeciwieństwie do ciebie akceptuje rzeczywistość.
Boże!
O co mu chodzi?
Znowu pokłócił się z kapitanem Yoo.
Jung-woo prawie go zabił,
więc Paeng sprowadził go tutaj.
Widać, że brakuje mu czułości. Zawsze klei się do ludzi
i ich zaczepia. Do ciebie też się klei?
Masz rację, właśnie o to chodzi.
Ależ z ciebie Smerf Mądrala.
Jesteś sprytny.
Skąd wiedziałeś, że chodzi o czułość?
Mojej mamie zależy tylko na kasie.
Kiedy studiowałem w Japonii i wróciłem do domu po dwóch latach,
a moja babcia ze strony mamy umarła,
mama otworzyła restaurację i poszła do pracy.
Kocha pieniądze bardziej
niż jedynego syna.
Zawsze byłem samotny.
To normalne u dzieci z bogatych rodzin.
Hej.
Pikantne Żeberka Mistrza Yoo należą do twoje rodziny?
Byłem tam wczoraj. Mają nowy lokal.
Byłeś tam wczoraj? Z kim?
Nieważne.
Spotykacie się, prawda?
Boże, biedna kobieta, umawia się z casanovą.
Współczuję jej. Zrobisz znowu brownie?
Głupku!
Masz wszy!
Co mam?
Patrz, tutaj.
To...
To wesz. Fuj. Cholera.
Wszy...
Dupku.
- Nie martw się, umrą. - Polibuda...
DZIEŃ WCZEŚNIEJ
Czemu dostaję tak dużo, skoro jem za darmo?
Tylko ty masz dożywotnio darmowe posiłki, więc jesteś wyjątkowy.
Przyprowadziłeś dziewczynę.
Sześć czy siedem miesięcy temu twój chłopak
przyszedł sam i zjadł to wszystko w 20 minut.
Był taki chudy, że nie wiedziałem...
Skarbie, nie zamęczaj klientów.
Idź posprzątać tamten stolik.
Przepraszam, byłam głośno.
- Nie szkodzi. - Smacznego.
Daj znać, gdybyś chciał więcej.
Smacznego.
Właścicielka mnie przeraża.
Jej syn ma jaja.
Ćpał przy takiej matce.
Ich syn ćpał?
Tak, jest u mnie w więzieniu. W celi z Je-hyeokiem.
Jest miły?
W więzieniu nie ma miłych osób poza Je-hyeokiem.
On jest...
dość dziwny. Nie rozumiem go.
Twoja mama jest przerażająca.
Brałeś narkotyki za jej plecami?
Ona się mną nie interesuje.
Nie zauważyłaby, gdybym zaginął.
- Czemu... głupku. - Jak możesz tak mówić?
To prawda.
Dlatego nienawidzę dzieciaków z bogatych rodzin.
Są takie niewdzięczne.
Joon-ho, pamiętasz bogatego dzieciaka z naszego dzieciństwa?
Jego ojciec miał dużą firmę.
Jako pierwszy miał w klasie game boya.
Wtedy zacząłem zazdrościć innym pieniędzy.
To prawda.
Przez rok błagałem mamę
i w końcu dostałem go na urodziny.
Ja przez dwa albo trzy lata.
Widzisz, jak żyją zwykli ludzie?
Nigdy nie miałem konsoli.
Nic nie wiecie.
Moja rodzina była chyba najbiedniejsza w Gangbuk.
Wszystko, co pamiętam z dzieciństwa,
- to częste przeprowadzki. - Idę do restauracji.
Jestem głodny, mamo.
Zjedz zupkę błyskawiczną.
I zupki błyskawiczne, która mama robiła mi codziennie
przed pójściem do pracy.
Biegnij!
Śmierdzisz. Fuj.
Moje ubrania były brudne i rzadko się kąpałem,
więc nie miałem przyjaciół w szkole.
Wszystkich odrzucałem.
Nie znosiłem tych dupków.
Byli tacy wkurzający.
GIMNAZJUM UI
Moja mama oszczędzała jak szalona i otworzyła restaurację.
Od dziewiątej klasy mieliśmy dość pieniędzy, żebym dostawał
co sezon markowe, chociaż dość tanie, buty.
Ale dalej byłem wyrzutkiem.
Dalej odrzucałem innych i nie potrzebowałem przyjaciół.
Nie chciałem grać w piłkę nożną
ani chodzić ze znajomymi
do kafejek internetowych.
Lubiłem swoją samotność.
Brakuje nam gracza. Chcesz zagrać?
No chodź.
Ji-won był gospodarzem klasy.
Podanie!
Wszyscy go lubili.
Miał świetny charakter.
Strzelaj!
Od tego czasu trzymałem się z nim.
Polubiłem go od początku.
- Hej! Bierz! - Od początku.
Podanie!
Wszystko mi się w nim podobało.
PRZEKĄSKI JEONGSEON
Jesteście braćmi? Wyglądacie tak samo.
Nie!
Nie jesteśmy.
Dobra, spokojnie.
Jasne.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Najlepszymi.
Naprawdę?
Tak.
Prawda?
Potem poszliśmy do liceum.
Przeniosłem się do Gangnam,
a Ji-won wyjechał do USA z powodu pracy ojca.
Ale chciałem...
Chciałem mu to powiedzieć.
Napisałem maila.
List miłosny.
W końcu zdobyłem się na odwagę, żeby ci powiedzieć,
że coś do ciebie czuję.
WYŚLIJ
Zdobyłem się na odwagę i wysłałem maila.
ODBIORCA: JI-WON SONG
TEMAT: HEJ JI-WON, TU HAN-YANG
STATUS: NIEPRZECZYTANE
I od razu go usunąłem.
ANULUJ
Nie byłem...
w stanie tego wysłać.
SKRZYNKA ODBIORCZA
Hej, Ji-won, tu Han-yang.
Pożegnam cię na lotnisku. Coś do ciebie czuję.
To więcej niż przyjaźń.
Utrzymaliśmy kontakt.
Wrócił do Korei
i spotkaliśmy się na zjeździe absolwentów na pierwszym roku studiów.
Ji-won pierwszy zaprosił mnie na randkę.
On mnie zaprosił.
Zaczęliśmy się spotykać.
Czemu w ogóle o tym mówię?
Czekaj, ty chyba...
byłeś w koedukacyjnej szkole?
Myślałem, że... Wiele dziewczyn gra w piłkę...
Przecież chyba wiecie, że Ji-won...
to mężczyzna.
Dobrze jest to powiedzieć na głos.
Czuję się wolny.
Jesteśmy kwita.
Udawałem, że nie wiem, że się przyjaźnicie,
więc i tego nie rozpowiadajcie.
Proszę.
Wiedziałem, że się przyjaźnicie,
ale nie, że od podstawówki.
Nic dziwnego, że tak dobrze się dogadujecie.
Nie mówiłem ci, prawda?
Znamy się od dziecka.
Wiedziałeś o tym?
Dzięki, że nic nie mówiłeś.
Zjedzcie lody.
Wiem, że jesteście w szoku.
Nie umiecie udawać.
WSTĘP TYLKO DLA PERSONELU
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Je-hyeok jest naprawdę niesamowity.
Myślałem, że żartuje.
Nie sądziłem, że przyjmie go z powrotem do celi.
To sportowiec.
Wygląda na głupka, ale umie wygrywać.
Miał dobry pomysł.
Łatwiej powiedzieć niż zrobić.
Coś się wydarzy w tej celi. To nieuniknione.
Dostawa!
Miłego dnia.
Przestań. Nie zachowuj się tak.
- Podzielmy dostawę. - Jasne.
Myślę, że jesteśmy zbyt mili.
Czemu przyjęliśmy tego dupka? Powinniśmy...
Dobra.
Chodźcie tutaj. Zamówiłem herbatę morelową.
Jest gorąco. Napijmy się zimnej.
Chodź do nas, dla ciebie też mamy.
Nie masz letniego koca.
- Zamówiłeś go, Jung-woo? - Tak.
Pospiesz się. Wstydzisz się czy co?
Stresuje mnie.
Gapi się na nas i udaje strasznego,
żebyśmy czuli się zbyt niezręcznie, żeby się z nim zaprzyjaźnić?
Nie martw się. On też był na początku dupkiem.
Chodź tutaj.
Nie chowaj się w kącie i zjedz z nami.
- Pospiesz się. - Szybko.
- Słuchaj nas! - Szybko!
Słuchaj dorosłych.
- Nie słuchasz nas? - Raz, dwa...
- No naprawdę. - Dobrze.
- Głupek. - Ogolę cię.
Dobrze, dzisiejsza dostawa.
Mleko. Popsuje się, więc bierzcie. Jedno dla każdego.
Jest sześć. Idealnie.
- Mam bananowe chrupki. - Hej.
- Cieszysz się? - Usiądź wygodnie.
- Dla kogo skarpetki? - Dla mnie.
Min-chul, napijmy się później.
To męczące.
Mieliśmy się tu zebrać na herbatkę, ale nam jej nie podasz?
- Poradzą sobie, prawda? - Tak.
Czy tylko ja widzę
nowego szefa Kolesia?
Naprawdę? Pójdę po lód.
- Zrób to. - Odłóż.
Nie możesz wziąć ostatniego.
Co?
Naprawdę? Dlaczego?
Mam pozwolenie naczelnika.
Koleś wróci do naszej celi
i pomoże mi w treningu.
Nie. Co, jeśli znowu coś odwali?
Je-hyeok na pewno ma plan.
Ma złą reputację,
więc nigdzie go nie przyjmą.
A nawet jeśli tak, to trochę potrwa,
więc chyba lepiej mieć go na oku.
Poradzę sobie i nie dam się sprowokować.
Dajmy mu szansę.
To niebezpieczne mieszkać z nim.
Denerwujesz mnie.
Nie słuchaj go. Ja się zgadzam.
Ja też.
Do głowy przychodzi mi zdanie:
„Bądź blisko z przyjaciółmi, jeszcze bliżej z wrogami".
To prawda, ale...
On się zgodził?
Jego kumple z rynsztoka się nie ucieszą.
Chyba się o nich martwi, więc powiedziałem, że to załatwię.
Co załatwisz?
Jak to co? Sprawę z gangsterami.
Jak dostałeś się do akademii wojskowej z takim mózgiem?
Dałeś łapówkę, co?
Odłóż doniczkę.
- Tak? - Tak.
On musi być czyimś numerem dwa.
Więc będzie moim.
- Pomóżcie mi. - Dupku!
Niech jeszcze raz przyniesie.
To...
Co, do cholery?
Co tam robi Koleś?
Patrzcie, kto idzie.
Sławny Je-hyeok Kim.
Czemu zadajesz się z tym śmieciem?
Co?
Dlaczego?
Straciłeś...
Nie możesz zaczynać! Najpierw benzyna!
Przepraszam.
Podekscytowałem się.
Hej! Oddajcie narzędzia!
Kwiaty w szklarni potrzebują paliwa.
Dobrze.
Same z wami problemy.
Po co to przyniosłem?
Osoba, do której dzwonisz, jest niedostępna...
Został ci jeden dzień. Kapitan Na odlicza.
Joon-ho.
Pomóż mi uciec.
Jasne.
Hej, Je-hyeok!
No dobrze.
Tak, lepiej poćwicz. Dobrze.
Musisz pomóc Kolesiowi. Iść po niego?
Nie będę ćwiczyć.
Osoba, do której dzwonisz...
Osoba, do której dzwonisz, jest niedostępna...
JE-HYEOK
Wracajmy do domu.
Chodź, odwiozę cię.
Chcę się jeszcze pouczyć.
To też zostanę.
Ciągle się tu uczysz.
Też będę tak robił.
Telefon ciągle dzwoni, więc nie mogę w bibliotece.
Chodźmy jutro do kina. Mam bilety na prapremierę.
Chodź ze mną.
O co ci chodzi? Czemu mam iść z tobą do kina?
Odrzuciłam cię, zapomniałeś już?
Przyjaciele nie mogą iść razem do kina?
- Kiedyś chodziliśmy. - Zanim powiedziałeś, że ci się podobam.
Nie pójdę już z tobą do kina.
Możemy się razem uczyć, ale usiądź tam.
Zerwałaś z chłopakiem, prawda?
Z Je-hyeokiem.
Tak.
- Ale? - Ale co?
I tak się z tobą nie umówię. Możesz sobie
pomarzyć.
Idź tam.
Dobra.
JE-HYEOK
- Czekaj na mnie. - Nie idź za mną, bo...
Grałeś kiedyś w baseball? Wiesz, co robi łapacz?
Tak, ostatnio w gimnazjum.
Ale nigdy nie byłem łapaczem.
Dam radę. Jestem dobry w sporcie.
To cyborg.
Ale uzdolniony sportowo.
Wystarczy.
Wystarczy!
Hej, przestań!
Cholera!
Nie kop tego. Nie...
Wszystko w porządku. On nie czuje się za dobrze.
Odwróć się na moment.
- Przestań, dupku. - Momencik.
- Przestań, prześladujesz ją. - Co?
Nieprawda.
Spokojnie. Przesadzasz.
Nie rób tego. Daj mi to.
- Co jest z tobą? - Nie!
Czekaj.
O co ci chodzi? Daj mi zadzwonić.
- O co ci chodzi? - Czekaj.
- Jeden telefon. - Koleś nie może tego zobaczyć.
Cicho.
Nie!
- Nie rób tego. - Moment.
- Nie. - Przestań.
Dupku.
Nie musisz tego robić. Zajmij się sobą.
Rób, co chcesz. W porządku.
Jeśli się nudzisz, zrób Min-chulowi masaż.
Całe życie słuchał rozkazów.
Możliwość robienia tego, co chce,
jest dla niego najtrudniejsza.
Spójrz na Han-yanga. Całe życie robił to, co chciał.
Spójrz na tego dupka.
Chce znowu oberwać od kapitana Yoo.
Spudłowałeś, co za pech.
Ostrzegałem cię wielokrotnie, żebyś nie dotykał moich rzeczy.
Nie będę już tego tolerował.
Zabiję cię, dupku.
Kto chce ostrą zupkę?
Zupka cię uratowała.
Głupi ćpun.
Co zrobiłeś z tą zupką?
Jest przepyszna.
Smakuje jak prawdziwe danie. Lepsza niż w wojsku.
Jak to zrobiłeś?
To proste.
Najpierw moczymy makaron w spricie na 30 minut.
Staje się miękki i słodki.
Ale najważniejszy jest sos.
Mieszamy przyprawę z zupki z płatkami, herbatą morelową
i trzema łyżkami sprite’a.
Na koniec dodajemy jedną trzecią łyżki oleju sezamowego dla smaku.
To specjalny makaron Polibudy przekazywany z pokolenia na pokolenie w Munrae.
Masz zręczne ręce.
Zrobił też te haki.
Powiedz mu, jeśli czegoś potrzebujesz.
To dupek, ale bardzo zdolny.
Umie zrobić wszystko.
Dawno się nie widzieliśmy, co, Han-yang?
Jak mogłeś udawać Świra i nas oszukać! Chodź tutaj.
Chodź tu, dupku.
Masz tu przyjść. Dobra, ja idę do ciebie. Zginiesz.
Uspokój się.
Nie wtrącaj się, Je-hyeok. Zawsze bierzesz jego stronę.
Dlatego tak się zachowuje. Puść.
Nie rozumiem, co powiedziałeś.
Chodź tu, dupku. Pewnie zazdrościsz mi języka.
Pokroję ci twój. Trzymaj go, Min-chul.
Ręka...
- Nie mnie, jego. - Chul-doo Kang.
- Poczta. - No i?
Potnę im języki...
- Puść. - Z Cheongju.
Sześć listów.
Puść. Dobra.
O co chodzi?
Dawno nie miałeś więziennej randki.
- Tak. - Powodzenia.
Wiem. Dziękuję.
Od: 1622 Hyeon-jeong Kim z Cheongju Od: 3654 Hye-mi Kim z Cheongju
Co to?
Więzienna randka.
To taki program wymiany listów między więzieniami.
Kiedy on wziął w nim udział?
Tak! Sześć listów! Sześć.
Kto chcę laskę z więzienia?
- Z jakiego? - Jak to, z jakiego?
Więzienie dla kobiet Cheongju.
Nasza cela 2B6 wymienia się z ich celą 2B6.
Mamy sześć listów. Nie chcecie ich?
Kto pierwszy, ten lepszy.
Ale z ciebie śmieć.
Wiem o tym, dobra?
Jung-woo, chcesz?
Spróbuj, Je-hyeok.
Mam dziewczynę.
Naprawdę? No dobra.
Min-chul, nie czujesz się samotny? Dołącz.
Baw się dobrze.
- A ty, Świrze? - Mam kogoś.
Dobra, nie to nie. Biorę wszystkie.
Chcesz?
Śmieć numer dwa.
Dobra, chodź i sobie wybierz.
Weź jeden.
Ale ja wybieram pierwszy, dobra?
Ja chcę...
To transmisja dla 50 tysięcy więźniów.
Nazywam się Min-joo Lee, a to audycja Borami.
Lato dobiega końca.
Wiele rzeczy kojarzy mi się ze słowem „sierpień”.
Wakacje, urlopy, wycieczki,
huragany, monsuny, plaża.
Moje ulubione słowo to „wakacje”.
Kto powiedział, że nie możecie się na nie wybrać?
Nie martwcie się.
Wakacje nie muszą oznaczać wyjazdu.
Oto ostatnia piosenka na dzisiaj.
Niech zabierze nas wszystkich na wakacje.
„Poławiacze pereł”.
Nie umiesz czytać?
Od ilu miesięcy męczysz Opowieści o trzech królestwach?
To ulubiona książka mojej dziewczyny.
Czytała ją dziesięć razy, więc też chcę spróbować.
Trzeba było się starać, póki ją miałeś.
Żałuję wielu rzeczy, od kiedy tu trafiłem.
Powinienem był być lepszy dla mojego kochanka.
Dlaczego ćpałem i skończyłem rozdzielony z osobą, którą kocham?
Dlaczego jestem właśnie w więzieniu?
Moje życie jest w rozsypce.
Musi naprawdę lubić więzienie.
Boże...
On się cieszy.
Kiedy dorośniesz?
Mam ponad 50 lat. Gdybym miał dorosnąć,
już bym to zrobił.
Dorastanie kończy się śmiercią.
- Jesteś dumny z pobytu tutaj? - Pewnie.
Życie służy do zbierania punktów.
Są jak medale.
Nie masz wstydu.
Ile masz punktów?
Ni, er, san, si, go, roku, shichi, hachi, nine, ten.
Skoro to twój jedenasty raz,
jak długo byłeś w więzieniu?
Cholernie długo.
To stary garus.
Garus jest dojrzalszy od Polibudy.
To dlatego, że nie miałeś żony?
Miał sześć.
Chodzi o to, że nie ma dzieci.
Nawet szumowina potrafi się ogarnąć i żyć uczciwie, mając dziecko.
Mam dziecko.
Syna.
Ma teraz 21 czy 22 lata.
Nie wstyd ci spojrzeć mu w twarz?
A tobie – rodzicom?
- Nie atakujmy naszych rodzin. - Ty zacząłeś, dupku.
Naprawdę?
To dlaczego nigdy cię nie odwiedził?
Dawno zerwaliśmy kontakt.
Co za dupek.
Jak mógł nigdy nie odwiedzić taty?
To śmieć.
Nie tęsknisz za nim?
Ani trochę.
Rodzina powstaje przez mieszkanie razem. My się nie znamy.
A on mnie nienawidzi. Kocha tylko mamę.
Uważa mnie za śmiecia.
Jesteś nim.
Muszę...
Min-chul to nasz jedyny singiel.
To dopiero nikczemnik.
Nie zaczepiaj Dużego Wujka.
Ja też wziąłem ślub.
Co? Jakim cudem?
To przestępstwo.
Chyba... dlatego ludzie biją Han-yanga.
Mam dobrego prawnika. Przedstawić was sobie?
Dlaczego...
Skończmy z tym i chodźmy spać.
Słońce jest wysoko na niebie.
No dobrze.
Chyba księżyc?
Kłamiesz, prawda?
Zawsze byłeś sam, więc to wymyśliłeś?
Wiem!
To jak ciąża urojona?
- Ciąża urojona. - Dlaczego...
Zawsze zasługujesz, żeby oberwać.
Zabiję cię dzisiaj, dobra?
- Zniszczę cię! - Nie! Przestań!
- Dlatego masz taki wielki brzuch? - Spokojnie, Min-chul.
- Nie wstydź się. - Uspokój się.
Dupku!
- Zamknij się. - Przestań.
Zawsze taki jest.
- Hej! - Boże!
- Hej! - Min-chul, daj spokój.
- Dlaczego... - Boże.
Przestańcie.
Co?
- No już! - Dupku.
Cholera.
Przestań!
- Je-hyeok, trening. - Spokojnie, Min-chul.
- Przestań. - Daj mi chwilę.
Co zrobisz? Hej, Świrze.
- Przestań. - O nie.
O nie.
Kapitan Na czeka.
Powiedział, że wróci do domu, jak oddasz telefon.
Daj mi minutę.
NOWA WIADOMOŚĆ
DZIEWCZYNA
Ji-ho...
DZIEWCZYNA
- Co? - Proszę. To Ji-ho.
Odbierz.
Cześć, Ji-ho.
W porządku. Możesz zadzwonić z więzienia.
Bądź wyrozumiały.
Przyjdzie.
O tak!
Co napisałeś w ostatniej wiadomości?
- Co? - Co sprawiło,
że w końcu zadzwoniła
po tym, jak cię ignorowała?
Co?
A co mógłbym napisać?
Że przepraszam i tęsknię za nią.
Co innego miałbym powiedzieć?
Proszę, zadzwoń.
Nie mam czasu.
Jeśli do mnie nie zadzwonisz,
rozwalę sobie prawą dłoń młotkiem.
Proszę, odbierz. Będę miał telefon jeszcze trzy dni.
Chcę usłyszeć twój głos, przeprosić cię...
Powiedzieć, że tęsknię.
Tęsknię za tobą, Ji-ho.
Chcę cię usłyszeć. Proszę, odbierz.
Myliłem się. Jestem idiotą, prawda?
Proszę, odbierz. Błagam.
JESIEŃ 2017 ROKU
- Chyba nieźle sobie radzicie. - Tak.
- Ile ma lat? - Moja 33.
Moja 25.
Jesteśmy w tym samym wieku.
To absurdalne.
Chcesz zginąć?
Macie tyle samo lat.
To absurdalne, prawda?
Ciężko mi w to uwierzyć, że mam tyle lat co on.
Ale nie mówię, że się przyjaźnimy.
Załóżmy na tę chwilę, że to prawda.
Wyglądasz tak. Twoja twarz...
Jak możesz mieć tylko 25 lat? Nie wierzę w to.
Pokaż mi dowód.
Poproś porucznika Paenga.
Kogo obchodzi wiek?
Moja dziewczyna wychodzi za tydzień. Powiedziała, że mnie odwiedzi.
Że upnie włosy do góry i spryska się różanymi perfumami.
Możemy już mieć widzenia?
Nie mogliśmy przez jakiś czas z powodu grypy.
Dlatego jest taki smutny.
Dziś koniec kwarantanny.
Widzenia wracają.
- Naprawdę? - Tak.
Ale jest tyle zaległych, że będą po kolei.
Moja dziewczyna też wychodzi za tydzień.
Serio? Gratuluję.
Odwiedzi mnie.
Pewnie, jesteś jej chłopakiem.
Też upnie włosy i spryska się perfumami.
Jestem wężem.
Pokażesz mi swój list?
Inny charakter pisma.
To różne osoby.
Ile ona ma lat?
- Moja 33. - Moja 25.
Moja mama tak pisze.
Niebawem przyjadę.
Ta też tak napisała.
Ludzie już tak nie mówią.
Ile ona ma lat?
Ta sama osoba napisała oba.
Jeden lewą, a drugi prawą ręką.
O nie.
Oddaj mi ją.
- To cios poniżej pasa. - Tak.
- Ty mi ją oddaj. - Nie mogę.
Kocham Lady Hwang.
- Już się zakochałem. - Zwariowałeś.
Oddaj mi ją, dupku.
Nie mogę.
To szaleństwo.
Jung-woo Yoo, Han-yang Yoo, widzenie.
- Jesteście braćmi? - Zwariowałeś?
Nie, proszę pana.
Dlaczego... uważaj.
Hej, masz widzenie.
Przepraszam. On jest chory.
Prezent dla pana.
Białe tulipany oznaczają przebaczenie.
- Przepraszam. - Muszę iść.
Ja nie mam widzenia?
Przykro mi. Czeka tak wiele osób, że ty też musisz.
Rozumiem.
Dziewczyna?
- Tak. - Boże.
Trzeba było o nią dbać.
Wiem, żałuję.
Jest dla mnie za dobra.
Zrobię wszystko,
żeby ją odzyskać.
Uciekniesz?
- To by się jej nie spodobało. - Boże.
Wielki Je-hyeok Kim pokonany.
Ja też miałem kogoś,
o kim myślałem przez całą dobę.
I?
Miałem kogoś.
Co?
Nie kłamałeś?
Za kogo ty mnie masz?
W młodości miałem powodzenie.
BYLE DO JUTRA
ZIMA 1995 ROKU
Chciałem ci go dać w nocy, ale spałaś.
Trzeba było mnie obudzić.
Po co?
- Podoba ci się? - Tak.
- Znalazłem go... - Na ulicy?
Czemu zbierasz wszystko z drogi?
Może weź też mnie.
- Tak? - Co?
Tak.
Znalazłem jeszcze to.
Weź go... ręka mnie boli.
Sam to zrób.
Załóż mi go na palec.
Ty...
Proszę.
Wychodzę.
Wrócę późno.
Ja też mam dla ciebie prezent.
Kupiłam ci trampki.
Mam buty.
Podeszwa ci się podarła i przeciekają.
Podziękuj i weź je, póki jestem miła.
- Nie były drogie? - To podróbki.
Dziękuję.
- Boże. - A właśnie.
Mam coś do powiedzenia.
Co?
Nie, powiem ci wieczorem.
- Miłego dnia. - Nie wygłupiaj się.
Czekaj, naprawdę mam coś do powiedzenia.
Co? Co takiego? Słońce zaraz zajdzie!
Kocham cię.
Oj, dzieciaku. To głupie...
Wychodzę.
Zamknij za mną.
- Jasne. Pa. - Na razie.
Niedługo wyjdziesz.
Czas twojego cierpienia dobiega końca.
Mama znowu nie przyszła.
Jest sobota, pracuje w restauracji.
Mogłaby przyjść chociaż raz.
Otworzyliśmy nowy lokal, więc jest mnóstwo roboty.
Zrozum ją.
Rozumiem.
Pieniądze są dla niej ważniejsze niż syn.
Wysłała go do więzienia, żeby zaoszczędzić na kaucji.
Rozumiem.
To wszystko dla ciebie.
Dlatego nie zapłaciła kaucji.
To wymówka, tato.
Nieprawda.
Zrobiła to, żebyś dorósł i wziął się w garść.
Dlatego na ciebie doniosła.
Mama na mnie doniosła?
To była mama?
Jak mogła to zrobić?
Jak ona mogła...
Jak?
Jest moją mamą.
Jak?
Złożyłem podanie o ponowny proces.
Wiele wycierpiałeś.
Wiele przeszedłeś, braciszku.
Nie, ty miałeś gorzej przeze mnie.
- Dziękuję. - Nie mów tak.
To bzdura.
Przepraszam, że tyle to trwało.
Nie mów tak.
Gdyby nie ty...
pewnie bym nawet nie żył.
Nie gadaj bzdur. Chcesz umrzeć?
Wybacz.
Złożyłem tylko wniosek.
Możesz miesiącami czekać na odpowiedź.
- Wiem. - Nie daj się zniszczyć.
Trzymaj się, tak jak wcześniej.
Wróć do pracy.
Trochę minęło, prawda?
Nie wiemy, ile potrwa ta walka.
Nic mi nie jest.
Poradzę sobie, więc wróć na uczelnię.
Zostaw resztę prawnikowi.
Dobrze, zajmę się tym.
Mogą cię zwolnić.
Nie zrobią tego.
Dlaczego mieliby mnie zwolnić? Jestem lubiany.
To wracaj do pracy.
- Dobrze. - Naprawdę?
Zrobisz to, prawda?
Zrób to zaraz.
Jasne?
Obiecaj.
Dobrze.
Dobrze, nie martw się.
Jutro poproszę o przywrócenie do obowiązków.
W końcu będę mógł spać spokojnie.
Od dziś będę spał spokojnie.
ZAKŁAD KARNY SEOBU
- Czemu ciągle mamroczesz? - Co?
Masz o co się modlić?
Jako Bóg zignorowałbym cię, bo jesteś taki głośny.
Poczta.
Cholera...
To nie koniec?
Ona gra w reality show czy jak?
Dlaczego?
Skąd ten pomysł?
Napisała, że dzisiaj przyjdzie
i wybierze jednego z nas.
Poprosi o widzenia z tym, z którym chce się spotykać.
To profesjonalistka. Wie, w co gra.
Bawi się wami, jednym i drugim.
Ty...
Idę się umyć.
To wojna, dupku.
Zobaczymy, kto wygra.
Te, Goniec! Chodź tu!
Hej, przynieś mi wodę kolońską! Znajdź kogoś, kto jej używa!
Ekstra!
Cholera...
Jestem w szoku, naprawdę.
Skoro tak lubisz kobiety i hazard, dlaczego mieszkałeś w Munrae?
Boże, cóż za zabawa.
Było ciężko.
Nie marzyłem o takim życiu.
A o jakim?
Marzyłem o...
Dobrze, pozwoli pan, że powtórzę.
Zacznie pan od sałatki z foie gras,
następnie filet mignon z sosem z białych trufli,
wszystko średnio wypieczone.
Jakie wino pan sobie życzy?
Château Shubert Sauvignon Blanc.
Słucham?
Poprosimy Château Shubert Sauvignon Blanc.
Nie muszę go próbować.
Rozumiem. Dobrze.
Na deser mamy babkę truskawkową
i ciasto czekoladowe z cynamonem.
Poproszę bakbę truskawkową.
Słucham?
Truskawkową bak...
Ciasto truskawkowe.
Dobrze, dziękuję.
Nie wiedziałem, co byś wolała, więc wziąłem obie.
Co to, skarbie?
Jak to co? Markowe torebki.
O Boże, skarbie.
Czarna to Chanel, a biała... Nie.
Biała to Chanel, a czarna Gucci.
Kochanie.
Kocham cię.
Szekspir powiedział,
że miłość to tylko szaleństwo.
Zwariowałem dziś dla ciebie.
W związku z tym...
wypijmy za twoje oczy. Zdrowie.
Co za beznadziejne marzenie.
Cela 2B6.
Widzenie. Sprawdźmy...
Je-hyeok Kim.
Nie, dzisiaj nie. Przepraszam.
Przykro mi.
Rozumiem.
Nie szkodzi.
Możesz zadzwonić.
Dzisiaj dzień telefonów.
Jasne.
Jest jeden gość.
Niech pan nie gra na zwłokę. Uczy się pan na pamięć?
Oślepł pan na starość?
Nie! Poruczniku Paeng! Przepraszam!
Żartowałem! Jestem ostatnio trochę przewrażliwiony.
- Chul-doo Kang, widzenie. - Tak!
Tak!
Ty łysy dupku.
Zostajesz w celi.
Do zobaczenia!
Jeśli dobrze pójdzie, zajmę się wszystkim.
- Nie kojarzę tego nazwiska. - Jestem tu najprzystojniejszy.
- Nie wracaj. - Dobra, jasne.
Co ty tu robisz? Nie mówiłaś, że przyjdziesz.
Trochę minęło.
W porządku?
U Geon-u też?
Trochę ci zajęło, żeby spytać.
Zostawiłeś nas dla bogatej kobiety.
Co tu robisz?
Geon-u jest ciężko chory.
Twój jedyny syn...
jest tak chory, że może umrzeć.
O czym ty mówisz?
Powtórz to!
Niewydolność wątroby.
Jest coraz gorzej,
więc potrzebuje przeszczepu.
Moja grupa krwi nie jest zgodna,
a on jest daleko na liście biorców.
Geon-u może umrzeć.
A co robiłaś?
Jak mogłaś pozwolić na to, by było tak źle?
Próbowałam przeżyć.
Mój mąż bawił się w hazard,
a ja sama wychowywałam dziecko!
Byłam zajęta walką o przetrwanie!
Zaharowywałam się na śmierć!
To jak... Co...
Co mogę zrobić?
Geon-u powiedział, że woli śmierć niż twoją wątrobę.
Powiedział, że nic nie chce od ojca.
Ale...
ja nie mogę mu pozwolić umrzeć.
Zrób chociaż badanie krwi.
ZAKŁAD KARNY SEOBU
ZAKAZ JEDZENIA I PICIA
CHUL-DOO KANG
Na podstawie tomografii, USG i rezonansu wątroby
kształt naczyń krwionośnych i ich działanie określono jako właściwe.
Niedługo dostaniemy wyniki biopsji,
więc jutro po południu przeprowadzimy operację.
Dziękuję, doktorze. Bardzo dziękuję.
Każdy dzień był dla niego walką.
Cieszę się, że jego ojciec tak szybko to załatwił.
To cud.
Panie doktorze...
nie może pan powiedzieć Geon-u, że to jego ojciec.
On o niczym nie wie.
Rozumiem pani obawy.
Już wydałem stosowne instrukcje, proszę się nie martwić.
Dziękuję.
Jak to się mogło stać?
Nigdy nie wiadomo, co się wydarzy.
Jestem zaskoczony, że pozwolono mu wyjść tak szybko.
Myślałem, że to trochę zajmie.
Prosiłeś naczelnika?
Nie.
Chciałem, ale...
nie może mieć operacji bez wstrzymania wyroku.
Osobiście poproszę naczelnika,
ale na wszelki wypadek zastanawiam się
nad petycjami czy szumem w mediach.
Decyzja została już podjęta.
Naczelnik poprosił o wstrzymanie wyroku,
a prokuratura do jutra da odpowiedź.
Tak szybko?
Jutro w gazetach pojawi się duży artykuł.
„To cud! Więzień dawcą organu.
Prokuratura i Zakład Karny Seobu
razem burzą mur więzienia”.
Rety.
W takich momentach umieją współpracować.
Nie mają nic do stracenia.
To świetnie.
Je-hyeok.
Ji-ho dzisiaj dzwoniła.
Ji-ho...
złapała świńską grypę.
Zachorowała.
Jest w szpitalu
i nie może cię odwiedzić.
Prosiła, żebyś się nie martwił.
Jest chora i leży w szpitalu,
ale... prosi, żebyś się nie martwił.
Martwi się, że ty się będziesz zamartwiać,
i prosiła, żeby temu zapobiec.
Lepiej daj z siebie wszystko, kiedy ją odzyskasz, głupku.
Chodź.
Operacja jest dzisiaj po południu.
To świetnie, cieszę się.
Polibuda spotka się z synem.
Ale syn nie wie, że ojciec był dawcą.
Po operacji.
Jestem pewien, że się spotkają.
Będzie tydzień czy dwa w szpitalu.
Skupmy się na operacji.
Pomyślimy o reszcie,
kiedy będzie po wszystkim.
Pan Chul-doo Kang.
ZAKAZ JEDZENIA I PICIA
Geon-u zostanie zaraz zabrany na salę.
Pana weźmiemy godzinę później.
Skończyliśmy badanie naczyń krwionośnych i mamy plan operacji.
Proszę się nie martwić.
Będzie pan miał miłą drzemkę.
Do zobaczenia w sali pooperacyjnej.
- Chodźmy. - Dziękuję.
Dziękuję.
Idź do Geon-u.
Zaraz go uśpią.
Jest na intensywnej terapii, więc obowiązują godziny odwiedzin.
Już u niego byłam.
To dobry lekarz, prawda?
Nie wybaczę mu,
jeśli coś się stanie Geon-u.
Panie Chul-doo Kang, wykonamy jeszcze jedno badanie.
WINDA PEŁNA
- Jedźmy tą. Nie mamy czasu. - Jasne.
Jest tłok, więc pojedziemy windą dla pacjentów.
Cześć.
CHUL-DOO KANG
GEON-U KANG NIEWYDOLNOŚĆ WĄTROBY
To ty, prawda, tato?
Nie.
Pomyliłeś osoby.
Przykro mi.
- Miłego dnia. - Miłego dnia.
Geon-u...
Tak, to ja.
EMPATIA WOBEC RESOCJALIZACJI
Przed chwilą nic mu nie było. Udaje?
Wymiotował dzisiaj trzy razy.
Nie śpi od tygodnia.
Cierpi na bezsenność.
Niech poprosi o leki nasenne.
Nie chce brać leków.
Boi się, że nabierze ochoty na narkotyki.
- Nie pijesz? - Słodkiej kawy nie.
Jak można być takim wybrednym w więzieniu?
Dong-ho, przerwij sprzątanie i napij się kawy.
Jest gorąca.
Dziękuję.
Polibudę przenieśli do ogólnej sali.
Je owsiankę i ćwiczy.
Nasz kraj stał się dobry w operacjach.
Jest zdrowy. Wszystko poszło świetnie.
Co za ulga.
To naprawdę ulga. Świetnie.
Kiedy go wypiszą?
Cóż...
za tydzień albo dwa. To poważna operacja.
Mam też złe wieści.
Kolejna przerwa w widzeniach.
Gangsterzy wdali się dzisiaj w bójkę na podwórku.
Musiała przyjechać karetka.
Widzenia i wyjścia warunkowe są na razie wstrzymane.
Dziękuję.
Wiesz...
czy mógłbym...
zobaczyć Geon-u chociaż raz?
Tylko raz.
Chcesz zginąć?
Dobrze.
Jung-woo, dzięki, że pozmywałeś. Ja mogę jutro.
Nie ma problemu. A w ogóle, w nocy robi się chłodno.
Dobrze.
Czas mija.
Już jesień.
Boże.
Musi być ci przykro, że nie masz widzeń.
Czasem tak bywa.
Nie płaczesz, prawda?
Chce mi się płakać.
Jung-woo, nigdy wcześniej nie miałeś tak długiej przerwy od brata, prawda?
Nigdy nie widziałem braci,
którzy są sobie tak bliscy.
To prawda. Większość braci
za bardzo ze sobą nie rozmawia, prawda?
Też tacy byliśmy.
- Co? - Tacy byliśmy.
Obaj z bratem nie jesteśmy zbyt uczuciowi.
Dzieli nas 12 lat, więc nie byliśmy sobie bliscy.
Rozmawialiśmy z dziesięć razy do roku.
PAŹDZIERNIK 2010 ROKU
Zupa z wodorostami?
To urodziny mamy?
Nie, moje.
Naprawdę?
Sto lat.
Jung-woo ma już 26 lat.
Jak ten czas mija.
Mam 23 lata.
Ma 23 lata.
WIOSNA 2011 ROKU
Uważaj na siebie, Jung-woo.
Nie zachoruj.
Ćwicz i często dzwoń.
Synku, na zewnątrz jest tak zimno.
To tylko cztery tygodnie, tato.
Nie martw się.
Czemu przyszedłeś?
Miałem trochę czasu.
Jasne.
Trzymaj się.
Dobrze.
Był taki sztywny.
W związku z moją sytuacją
wziął urlop w pracy.
Od tego momentu
pracuje nad moją sprawą.
Nie ma życia prywatnego.
Całą dobę zajmuje się mną.
O rany, to miłe.
Nie przypuszczałem, że to dla mnie zrobi.
Po tej sytuacji
nienawidziłem świata.
Chciałem wszystkich pozabijać
i samemu umrzeć.
Niesprawiedliwość doprowadzała
mnie do szaleństwa.
- Wariowałem. - To prawda.
Tak było.
Nie śpisz?
Śpię.
Ale...
kiedy zaczęliśmy
starać się o ponowny proces,
zrozumiałem, że jestem po prostu wściekły i zirytowany,
ale żyję dzięki mojemu bratu.
Wcześniej nie sądziłem, że będę mówił takie słowa jak...
„dziękuję”
albo „kocham cię”,
ale teraz przychodzą mi naturalnie.
Chcę mu je mówić.
Kiedy tu trafiłem,
po raz pierwszy w życiu
napisałem list do siostry.
Młodsze siostry są przynajmniej urocze.
Mamy takie same charaktery.
Nie byliśmy sobie bliscy, tak samo jak wy.
Ale po tym, co się stało...
powiedziałem siostrze wiele niezręcznych rzeczy.
Ale naprawdę...
one przychodzą naturalnie.
Macie szczęście.
Jestem jedynakiem, nie mam żadnego rodzeństwa.
Moja mama chciała zaoszczędzić na kaucji
i wysłała mnie do więzienia.
Zazdroszczę wam.
To nie twój kochanek na ciebie doniósł?
Nie, mama.
Moja mama jest niesamowita.
Jest zimna jak lód...
i bardzo silna.
PIKANTNE ŻEBERKA MISTRZA YOO
Jestem złą,
szaloną wiedźmą.
Miałam obsesję na punkcie pieniędzy i nie umiałam wychować syna.
Ja...
zasługuję na karę.
Moje dziecko.
Moje biedne dziecko. Musi mu być tak ciężko.
Jak moje dziecko może być w więzieniu?
Biedaczek.
Wiesz...
czy mógłbym...
zobaczyć Geon-u chociaż raz?
Tylko raz.
Już go o to pytałam.
Tak? Kiedy przyjdzie?
Powiedział, że nie chce cię widzieć.
Wie, że to ty.
Powiedział, że wie.
Tak. Dlatego powinniśmy się spotkać.
Powiedział, że nie. Po jego trupie.
Powiedział, że nienawidzi...
swojego ojca kryminalisty.
Że wolałby...
gdybyś zbierał śmieci na ulicy,
niż był w więzieniu.
Powiedział, że go to obrzydza.
Dałem mu wątrobę.
Dałem mu wątrobę. Czemu mnie nienawidzi?
Co za idiota...
Nie powinien być taki.
Właśnie.
Ty jesteś idiotą.
Powinieneś był się postarać.
Powinieneś...
Powinieneś być dla niego lepszy.
To kara.
Porzuciłeś swoje dziecko...
Porzuciłeś swoją żonę i robiłeś, co chciałeś!
Masz za swoje!
Boże! Dziękuję!
Co ty wyprawiasz?
Co robisz?
Idę się zobaczyć z Geon-u.
Gdzie on jest? Numer pokoju.
On nie chce cię widzieć, nie rozumiesz?
Tak, a jego ojciec...
Dałem mu wątrobę. Dlaczego mnie nienawidzi?
Nie kłam. To absurdalne.
- Geon-u nie chce cię widzieć! - Puść mnie!
Puść mnie!
Gdzie Geon-u? Podaj mi numer pokoju.
- Geon-u Kang. - Przepraszam.
Nieważne. Zostaw mnie.
Zostaw mnie!
Zostawcie mnie!
Zostawcie mnie! Muszę...
Muszę iść...
Muszę iść do swojego dziecka.
Czemu mi nie pozwalacie?
Hej, Geon-u! Ty gówniarzu!
DZIESIĘĆ DNI PÓŹNIEJ
Posprzątajmy.
Wypierz szmaty, Jung-woo.
On dzisiaj wraca?
Polibuda?
Dzisiaj go wypisują.
Od jutra wracają widzenia.
Do pracy.
- Gdzie porucznik Paeng? - A strażnik Song?
Są na szkoleniu poza miastem.
Wrócą za dziesięć dni.
Dobrze.
Dbaj o siebie.
Musisz się w to przebrać.
Powiedz Geon-u...
że jego tata go kocha.
Dobrze.
Musisz być smutny, że go nie spotkałeś.
Nie. Wszystko w porządku.
Miałem o nim sen.
Co?
W moim śnie...
Geon-u i ja...
jedliśmy razem dobre jedzenie.
Jakie, steki?
Tak, bardzo drogie steki
w bardzo drogiej restauracji.
Tato, jestem głodny.
Gdzie mama? Nie ma jej?
Poszła do restauracji.
Poszukaj czegoś w lodówce.
Śpię. Nie budź mnie.
Boże...
Zjedzmy coś.
Dobrze to wygląda?
Specjalna zupka błyskawiczna taty.
Z gotowanymi jajkami.
Co jest z twoim plecakiem? Zepsuł się?
Już jakiś czas temu.
Prosiłem mamę o nowy, ale odmówiła.
Dobrze.
- Jesteś świetny. - Wiem.
To nic takiego, prościzna.
Wczoraj w szkole mówiliśmy o swoich planach.
- Jutro zmienię swój. - Na jaki?
Chcę być kimś takim jak ty.
Czyli kim?
Naukowcem.
Jesteś naukowcem.
Pewnie, jestem sławnym naukowcem z Munrae.
Gdybym chciał,
zbudowałbym Taekwona V, Gundama, Grendizera, cokolwiek.
- Halo? - Chodź tu, głupku.
Czemu cię nie ma? Jest sprawa.
Dobrze, już idę.
Wrócę.
Synku.
Zamów sobie...
na obiad jajangmyeon, dobrze?
Jesteś gotowy? Chodźmy.
Mógłby pan założyć mi kajdanki, jak już wyjdziemy ze szpitala,
w samochodzie?
Mój syn jest w tym samym skrzydle.
Nie chciałbym, żeby je zobaczył.
Takie jest prawo.
Właśnie...
Dzisiaj przenosimy cię do Zakładu Karnego Nambu.
Jest nowy i ma najlepszy sprzęt.
Zostaniesz w ich skrzydle medycznym.
Skończcie sprzątanie
i przygotujcie się do pracy. Nie ma czasu.
Jak mogli go tak nagle przenieść?
Zostały tu jego rzeczy.
- Jak mogli... - Dlaczego...
O czym wy mówicie?
Jesteście tu dlatego, że popełniliście przestępstwa.
Jesteście przestępcami.
Dlaczego mam wam coś tłumaczyć?
Zasady też mi na to nie pozwalają.
Jeśli chcecie mieć takie prawa, nie popełniajcie przestępstw.
To nie klub.
Zejdźcie na ziemię.
To więzienie.
RZECZY OSOBISTE
SZEŚCIU WIĘŹNIÓW
PIĘCIU WIĘŹNIÓW
Min-chul.
Mam dobre wieści.
Masz szansę na warunkowe!
Twoje nazwisko pojawi się w ministerstwie.
- Naprawdę? - Oczywiście.
Nie martw się, poradzisz sobie.
Jesteś idealnym więźniem, nie sprawiasz kłopotów,
masz dobrą opinię. Uda się.
Boże. Poradziłeś sobie. Brawo.
Ile to już lat?
Ponad 22, prawda?
Powiedział coś nieprzyjemnego.
To go zabolało.
Co powiedział?
Choćby każdy tak o mnie myślał, ty nie możesz.
Są najgorsi. Przykleją się do każdego, kto ma forsę.
Ja go znam.
- Są tam strażnicy. Poradzi sobie. - Wiesz, co to jest, prawda?
- Nie ruszaj się. - Wiem, że to lubisz.
- Kto lubi ćpunów? - Trzy, dwa...
- Jeden. - Dupa.
- Ty też mnie nienawidzisz? - Obudź się!
Stała czujność!
Bardzo się cieszy.
Na początku był skazany na śmierć,
potem dożywocie skrócono do 25 lat.
Min-chul. Pogadamy.
Wywiad?
Mija właśnie jego 22. rok.
Zaczynam się bać.
Jesteś jakiś głupi?
Nikt? To wszyscy, tak?
Jest ktoś jeszcze.
Jakie to dziwne.
Jeszcze jeden.
- Tyle mogło się... - Boże.
Proszę dać mi trochę czasu.
Podam ostatnie nazwisko.
Co jest z rzutami Je-hyeoka?
Piłki są poza kontrolą.
- Lecą, gdzie popadnie. - Według Freuda
naszymi zachowaniami rządzi podświadomość.
Nie. On po prostu jest psychiczny.
Hej! Proszę o uwagę!
Dziesięciu więźniów z Daegu odwiedzi szklarnię.
Lada moment stąd wyjdziesz. Już niedługo.
Koniec twoich utrapień.
Co złego może się stać?
Napisy: Arianna Sugier